23/01/2011
Διαμένω στον 24ο όροφο του ξενοδοχείου Radisson στην κεντρική πλατεία (Alexaderplatz) του Βερολίνου. Από το παράθυρο μου η πόλη απλώνεται πανοραμικά, ωστόσο η πυκνή ομίχλη που την καλύπτει περιορίζει τον ορίζοντα αισθητά, κι όμως θα λεγε κανείς ότι η χειμερινή μουντάδα τονίζει το χαρακτήρα της αρτιότερα, εναρμονίζεται με τις συστάδες των γκρίζων εργατικών πολυκατοικιών, αγκαλιάζει τους απογυμνωμένους κορμούς των ψηλόλιγνων δέντρων, διασπάται από τους φωτεινούς σηματοδότες και τους κιτρινισμένους προβολείς των αυτοκινήτων που κινούνται σαν αργοκίνητες κάμπιες στην κεντρική αρτηρία. Μπροστά μου η τεράστια πινακίδα στην κορυφή του κτηρίου της εφημερίδας «Berliner Zeitung», με τους άσπρους γοτθικούς χαρακτήρες σε μπλε φόντο και την περίφημη αρκούδα, το θυρεό της πόλης, να παρεμβάλλεται ανάμεσα στις δύο λέξεις, και λίγο πιο κάτω, στον προτελευταίο όροφο, δυο-τρία φωταγωγημένα γραφεία, με τους γραφιάδες που υποθέτω πως κλείνουν την ύλη της ημέρας…
Κατεβαίνω από τον ουρανό στο ισόγειο για ένα τσιγάρο, κοιτάω ψηλά πάνω από τα κτίρια τα μαύρα πουλιά να στροβιλίζονται στην ανεμοδούρα σαν ακανόνιστες νιφάδες στάχτης, δυο γυναίκες πιασμένες αγκαζέ δρασκελίζουν την είσοδο, η μια είναι τυφλή, κρατάει ένα μπαστούνι και φοράει ένα σκουφάκι που γράφει «Amsterdam», ή άλλη την καθοδηγεί και φοράει ένα σκουφάκι που γράφει «Berlin». Παρατηρώ συχνά τον κόσμο, σε αυτό το παιχνίδι της αέναης ανακάλυψης μπορείς να αλιεύσεις ένα σωρό φυσιογνωμίες, φάτσες στραβοχυμένες, ανασφαλείς, προβληματικές, σαλταρισμένες, όμορφες, γοητευτικές, αυτοκαταστροφικές, αυτοκτονικές, έντιμες, ανέντιμες, εξεζητημένες, χαρακωμένες…Μα το πιο ωραίο σε αυτή τη διαδικασία είναι να διακρίνεις ποιοι φορούν το αληθινό τους πρόσωπο και ποιοι κρύβονται πίσω από την ασφάλεια του προβαρισμένου προσωπείου τους. Εδώ σε θέλω μάγκα μου…
Τις τελευταίες μέρες αντιμετωπίζω ένα πολύ σοβαρό ζήτημα, έχασα την ταυτότητα μου. Αυτό βέβαια αποτελεί χρόνιο υπαρξιακό πρόβλημα καθώς δεν θεωρώ ότι την κατείχα ποτέ ώστε να την απολέσω. Γενικώς η έλλειψη ταυτότητας είναι κάτι που με χαρακτηρίζει∙ στις συναναστροφές μου, τις σχέσεις μου, την καθημερινότητα μου. Ακόμα και στο γράψιμο μου. Είμαι άνθρωπος ρευστός, ακατάστατος, χαοτικός, παρορμητικός και ανικανοποίητος. Εντούτοις μου αναγνωρίζω το ελαφρυντικό ότι τα τελευταία, τουλάχιστον, χρόνια δεν επιχειρώ να αυτοπροσδιοριστώ μέσα από τους άλλους, δεν συνάπτω σχέσεις για να αποσαφηνίσω το θαμπό πρόσωπο μου, ούτε και πιστεύω σε καθρέφτες. Αυτό ασφαλώς δεν σημαίνει ότι αποφεύγω να τους χρησιμοποιώ για ένα σωρό άλλους λόγους. Όμως δεκανίκια δεν πρόκειται να τους κάνω ποτέ, γι’ αυτό- αν μη τι άλλο- διατηρώ το δικαίωμα να νιώθω υπερήφανος. Μου το έχουν αναγνωρίσει και οι ίδιοι…
Μιλώντας, ωστόσο, για απώλεια ταυτότητας κυριολεκτώ απολύτως. Την έχασα πριν λίγες μέρες στο Amsterdam, παράπεσε μάλλον από την τσέπη μου και αυτή τη στιγμή θα επιπλέει σε κάποιον υπόνομο ή θα βρίσκεται πολτοποιημένη κάτω από τους τόνους των αναλώσιμων υλικών που στοιβάζονται στη χωματερή. Επιπλέον το διαβατήριο μου έληξε μόλις χτες, έτσι για πρώτη φορά στη ζωή μου είμαι χωρίς χαρτιά, σε μια ξένη χώρα, σε ένα καθεστώς ημιπαρανομίας. Κι όμως, στο ξενοδοχείο με έχουν με το σεις και με το σας. Εσχάτως έχω αρχίσει να απολαμβάνω αυτόν τον εξεζητημένο, ακρυλικό σεβασμό των υπαλλήλων προς τον πελάτη. Δεν τον θεωρώ λιγότερο ψεύτικο από οποιαδήποτε άλλη μορφή κοινωνικού σεβασμού ενώ διαθέτει και το παραπανίσιο πλεονέκτημα του απτού χρηματικού αντιτίμου. Έτσι προσφέρεται απλόχερα και χωρίς διακρίσεις, αρκεί να μπορείς να τον αγοράσεις. Στο φουαγιέ και το εστιατόριο του ξενοδοχείου είμαι πάντα ο κύριος τάδε, έστω και αν δεν έχω χαρτιά, έστω και αν είμαι απρόσωπος…
07/02/2011 (Κολωνία)
Εγκατέλειψα το Βερολίνο χθες, οι θερμοκρασίες που επικρατούσαν ήταν πολικές και δεν μου επέτρεπαν τις περιπλανήσεις. Άλλαξα τρία ξενοδοχεία κυρίως για οικονομικούς λόγους αλλά και για τη γοητεία των αντιθέσεων. Ευτυχώς σε καμία περίπτωση δεν μου ζητήθηκε ταυτότητα…
Τα περισσότερα βράδια- καθώς τα πρωινά κοιμόμουν- επιδόθηκα σε καταχρήσεις, κυρίως αλκοολούχων ποτών και νικοτίνης. Σε δυο περιπτώσεις έκανα απρόσωπο σεξ, σε άλλες δύο οι παρτεναίρ μου εκδήλωσαν κάποιας μορφής ενδιαφέρον, προσωπικά το προτιμώ όταν δεν υπάρχει καμία άλλη διάδραση πέραν τις σεξουαλικής, καθώς σε αντίθετη περίπτωση είμαι να αναγκασμένος να φανερώσω έστω και προσχηματικά ένα πρόσωπο, πολύ περισσότερο να υποκριθώ. Σε κάθε περίπτωση συνειδητοποιώ ότι τα τελευταία χρόνια έχω απωλέσει και τη σεξουαλική μου ταυτότητα, πολλές φορές αδυνατώ να συμβιβάσω την φυσιογνωμική ομορφιά με την ερωτική ηδονή, άλλοτε πάλι επιμερίζω μέρη από το σώμα του ερωτικού συντρόφου και εστιάζω σε αυτά, ακόμα χειρότερα προσπαθώ να επωφεληθώ από το σεξ σε όλες του τις μορφές με αποτέλεσμα να γνωρίζω συχνότερα τη σύγχυση παρά την ολοκλήρωση. Η έλλειψη ταυτότητας εξυπηρετεί τους σκοπούς μου αλλά συχνά ο κορεσμός γιγαντώνει το κενό αντί να το ικανοποιεί, έστω και στοιχειωδώς…
15/02/2011
Που είναι τελικά η ταυτότητα μου; Στα σκουπίδια, στους υπονόμους, στα αζήτητα ή, ακόμα χειρότερα, στα χέρια κάποιου αθλίου επιτήδειου;
Γύρισα χθες στις Βρυξέλλες με το τρένο, ευτυχώς με τις νέες συνθήκες οι διασυνοριακοί έλεγχοι έχουν καταργηθεί. Όχι ότι προηγουμένως υπήρχε κάποια ουσιώδης διαφορά, η υπόσταση που σου προσδίδει ένα άψυχο ντοκουμέντο είναι πέρα για πέρα πλασματική, εδώ ακριβώς εντοπίζεται και η μεγαλύτερη απάτη του σύγχρονου αστικού πολιτισμού. Δεν αναφέρομαι στα χαρτιά, αυτά πάντα υπήρχαν, αλλά στην ψευδαίσθηση της διάκρισης μέσα από τον όχλο. Γνωρίζω αρκετούς διάσημους και «καταξιωμένους», ο ένας είναι πιο μαλάκας από τον άλλον, μα το χειρότερο γι’ αυτούς είναι πως έχουν καταντήσει όμηροι της δημόσιας εικόνας τους. Από το να έχεις μια πλαστή ταυτότητα, είναι προτιμότερο να μην έχεις καμία απολύτως…
18/02/2012
Καλά νέα, μια ερωμένη μου προθυμοποιήθηκε να με φιλοξενήσει για μερικές μέρες. Ευτυχώς δεν δυσκολεύομαι να οικειοποιηθώ τον καινούργιο μου χώρο, τα ξενοδοχεία έχουν κάτι το ανυπόφορα κοινόχρηστο, γνωρίζεις- όπως άλλωστε και με τις πουτάνες- ότι πριν από σένα έχουν περάσει ένα σωρό άλλοι, ίσως γι’ δυσκολεύομαι να αντισταθώ στην αθεράπευτη γοητεία τους (το ίδιο ισχύει και με τις πουτάνες). Όμως εδώ νιώθω ότι κλέβω κάτι, κλέβω το χώρο και τη μυρωδιά της, κλέβω τους εραστές της που κοιμήθηκαν στο ίδιο κρεβάτι, κλέβω τις επηρμένες αναπνοές τους, κλέβω εκείνο το πρωινό που αποφάσισε να αγοράσει τον πίνακα που κρέμεται στον τοίχο του σαλονιού. Κλέβω ευτυχώς ελαφρά τη καρδία και ήσυχος στη συνείδηση, αποφεύγω και το παραμικρό συναισθηματικό δέσιμο με το χώρο. Όταν βρίσκομαι μόνος στο σπίτι καπνίζω, βλέπω μπάλα, κατεβάζω και ξεφυλλίζω τα λευκώματα από τη βιβλιοθήκη και πίνω μπίρες. Η συμβίωση μας κυλάει αρμονικά, κάνουμε και καλό σεξ…
Έχω ήδη ξεκινήσει τις διαδικασίες για την έκδοση νέου διαβατηρίου, καλώς εχόντων των πραγμάτων σε λίγο καιρό οι πόρτες θα ανοίγουν πάλι μπροστά μου, αυτό ασφαλώς δεν σημαίνει ότι θα αποκτήσω κάποιας μορφής ταυτότητα. Τουλάχιστον τα χαρτιά που θα έχω στα χέρια μου θα συμβαδίζουν, για πρώτη ίσως φορά στη ζωή μου, πλήρως με το υπαρξιακό μου καθεστώς. Κάτι τέτοιο βέβαια δεν απασχολεί ιδιαίτερα την αστυνομία, απέναντι της ο καθένας αποτελεί μια ψυχρή στατιστική. Αύριο πάλι κάποιοι θα αναμετρηθούν μαζί της στους δρόμους και τις πλατείες, θα παζαρέψουν την μοναδικότητα τους με την ασυλία του όχλου στο όνομα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της ελευθερίας, των καλύτερων κοινωνικών συνθηκών. Θα φάνε δακρυγόνα και σφαλιάρες. Αλλά θα είναι ικανοποιημένοι με τη ναρκισσευόμενη φιλανθρωπία τους, θα επιστρέψουν σπίτια τους νιώθοντας κάποιοι, θα γαμάνε νιώθοντας κάποιοι, και θα κοιμούνται με την ταυτότητα τους φυλαγμένη στο πάνω συρτάρι του κομοδίνου.
Ας είναι. Δεν πιστεύω σε μεγαλόπνοα ουτοπικά ιδεώδη, πιστεύω σε ανθρώπους φαντάσματα, που περιφέρονται τη νύχτα αόρατοι στα μπαρ και τις κακόφημες συνοικίες, που επιβιβάζονται στα τρένα χωρίς να γνωρίζουν τον προορισμό τους, που γυρεύουν το οξυγόνο μέσα στις πιο ασφυκτικές συνθήκες, που ασπάζονται την ηδονή και την καταστροφή εξίσου, και που αποκρίνονται πάντα στο αιώνιο επαναλαμβανόμενο ερώτημα με την ίδια απεγνωσμένη απάντηση.
- Ποιος είσαι;
- Δεν ξέρω!
