Η Δολοφονία του Όττο Ουόρμπιερ

«Το όνομα μου είναι Όττο Γουόρμπιερ, και αυτή εδώ είναι η σωρός μου! Σύντομα θα εξεταστεί από την ιατροδικαστή της Πολιτείας του Οχάιο Λακσίμ Σαμαρκό. Το τελικό της πόρισμα ωστόσο ελάχιστη σημασία έχει πλέον για μένα. Είμαι ήδη νεκρός. Yπήρξα ένα πιόνι πολιτικών σκοπιμοτήτων και κρατικής προπαγάνδας. Ένας κατασκευασμένος ύποπτος τόσο εύκολα αναλώσιμος όσο ένα κουνούπι, ή κάποιο άλλο ανυπεράσπιστο ζωύφιο απέναντι στο πέλμα της μπότας ή τις γιγαντιαίες ραβδώσεις του αντίχειρα. Αυτή την αξία έδωσαν στην ύπαρξη μου. Και το χειρότερο, θα μπορούσατε να είστε εσείς στη θέση μου, ή να βρεθείτε στο μέλλον. Μην αμφιβάλλετε γι’ αυτό, ούτε να γελάσετε. Το πιο τρομακτικό είναι πως δεν σας πέρασε ποτέ από το μυαλό, όπως και το δικό μου άλλωστε τη στιγμή που αποφάσιζα να επισκεφτώ την πρωτεύουσα της Λαικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κορέας Πιόνκ Γιάνγκ.

Απευθύνθηκα στο εναλλακτικό ταξιδιωτικό πρακτορείο οι «Νέοι Πιονέροι», το σλόγκαν στη σελίδα τους ήταν «Σας ταξιδεύουμε σε μέρη που η μητέρα σας δεν θα ήθελε να ξέρει ότι βρίσκεστε». Πόσο ειρωνικό αλήθεια. Τώρα μπορώ. για μια τελευταία φορά να ανατρέξω πίσω στα πάντα. Να θυμηθώ την προσγείωση μου στο διεθνές αεροδρόμιο της Πιονκ Γιάνγκ. Τον ενθουσιασμό μου φτάνοντας στη μυστηριώδη αυτή χώρα, την περιέργεια μου να γνωρίσω από πρώτο χέρι αυτό που τα δυτικά μέσα αποκαλούσαν στυγνή, κομουνιστική δικτατορία. Κυρίως τους ανθρώπους της, εκείνους που κυκλοφορούν στο δρόμο κάτω από το άγρυπνο μάτι του Οργουελικού εφιάλτη, στο οπτικό πεδίο του οποίου και θα βρισκόμουν και γώ για λίγες μέρες, με συνέπειες που αδυνατούσα να φανταστώ…

Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν οι τεράστιες πλατείες, τόσο γιγάντιες και αχανείς που σχεδόν εκμηδένιζαν τους περαστικούς, τους συσμίκριναν μπροστά στην απεραντοσύνη τους, και ύστερα τα αγάλματα των μεγάλων ηγετών της δυναστείας των Γιούνγκ, τόσο ψηλά που μας έκαναν να μοιάζουμε όλοι εμείς από κάτω σαν μυρμήγκια, αλλά τελικά αυτό δεν ήταν μια παραίσθηση αλλά η πραγματικότητα, ναι καλά ακούτε. Μα τέτοιες σκέψεις δεν μου πέρασαν διόλου απ το μυαλό τις πρώτες μέρες της διαμονής μου. Ένιωθα τόσο τυχερός και ξεχωριστός, ένας ευτραφής δυτικός στους δρόμους της πιο απαγορευμένης χώρας. Εύπορος αστός από τα προάστια του Οχάιο, ενθουσιώδης νέος που γευόταν τα πλεονεκτήματα των ελεύθερων μετακινήσεων, του παγκοσμιοποιημένου χωριού, ένας πολίτης του κόσμου. Μια οντότητα μοναδική ανάμεσα στις υπόλοιπες, ισότιμη και ικανή να χαράξει το πεπρωμένο της.

Την παραμονή της Πρωτοχρονιάς παρακολούθησα με τους συνταξιδιώτες μου την πανδαισία των βεγγαλικών στην κεντρική πλατεία. Το ίδιο βράδυ ήπιαμε με τον συγκάτοικο μου μπύρες στο ξενοδοχείο.

 

 

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s